DIY: Do what you love

 

Sinds ik weet niet wanneer lees ik met heel veel plezier de blogs van Ingrid van Willenswaard, ook wel bekend onder haar blognaam 'ingthings'. Ingrid is zo iemand waar je gelijk een goed gevoel bij hebt. Hoewel we elkaar nooit ontmoet hebben, voelt ze toch als een goede bekende ofzo... Ze weet mij iedere keer te raken met haar woorden. Ze komen recht uit het hart. En het lijkt alsof het haar weinig moeite kost om eerlijk te zijn, en zich daarmee kwetsbaar op te stellen. Lijkt zeg ik, want we kennen elkaar natuurlijk niet echt dus ik weet dat niet zeker.

Ik durf best te zeggen dat ik daar een beetje jaloers op ben. Hoe Ingrid dat doet. Ik ben nog steeds een beetje zoekende namelijk. Naar mijn 'verhaal' en hoe ik dat wil vertellen. Misschien ga ik daar al de mist in. Denk ik er te veel over na. En moet ik - net als Ingrid? - simpelweg vanuit mijn hart spreken. Daar heb ik in het dagelijks leven meestal ook niet zo'n probleem mee. Dan ben ik soms juist te eerlijk en open, bot zelfs wanneer ik niet uitkijk... Daarom inspireerde Ingrid me enorm met dit stukje uit één van haar laatste blogs:

Dat je gewoon door moet gaan met wat je het liefste doet,

ook al verwacht je niet dat je daar succes mee

zal hebben (zoals ik al die jaren ben blijven bloggen,

zonder een enkele verwachting maar omdat ik het leuk vind).

Dat je op welke leeftijd dan ook, nog iets anders

kan gaan doen en als je dat doet met liefde en 

toewijding, andere werelden best

bereikbaar zijn, als je maar door blijft lopen.

(Ook nadat je vele malen gestruikeld bent.)

Dus... vanaf nu ga ik nog meer vanuit mijn hart spreken. En schrijven. Geen stappenplan maar gewoon doen. Net zoals ik vaak zomaar, vanuit het niets zin heb om iets te maken. Daarom laat ik je achter met dit DIY-idee. Zonder uitleg dit keer. Laat je eigen creativiteit er maar op los. Do It Yourself!

PS: Ingrid heeft een aantal prachtige boeken gemaakt. Ik haal hier nog steeds veel inspiratie uit. In Kringloopgeluk en Vive la vie vind je allemaal supertleuke DIY-ideetjes. Net als in Lov-ing wool, dat vol staat met doe-projecten voor haken, breien, borduren en vilt.

Baktherapie

Dat ik blij word van bakken wist ik al. Niet in de laatste plaats omdat ik daarna vaak (want niet alles lukt altijd even goed) kan genieten van een heerlijke zelfgemaakte creatie. Van chocoladebrownie en ouderwetse appeltaart tot de wat gezondere bananencake en worteltaart, ik vind het allemaal even lekker.

Toen ik onlangs weer eens stond te klooien in de keuken, voelde ik ineens een soort van rust over me heen komen. Terwijl ik daarvoor nogal rusteloos was. Het bleef maar malen daarboven. Beetje doelloos want het schoot alle kanten op. Maar vooral ook vermoeiend. Tijdens het hele bakproces werd ik steeds kalmer. Het was net mediteren. Misschien was dat het ook wel...

Op het moment dat ik het bewuste baksel de oven in duwde, realiseerde ik het me pas. Dit was gewoon baktherapie. Ik voelde me niet helemaal senang, pakte vervolgens één van de kookboeken uit mijn zorgvuldig bij elkaar verzamelde collectie en ging bakken. En op zich is nu niet zo heel belangrijk wat ik bakte, - hoewel het eindresultaat zeer geslaagd was - want het ging om het bakken zelf. Daarmee wist ik mijn hoofd of nou ja, mijn gedachten voor heel even uit te schakelen. Hoe heerlijk.

Dan toch nog even over wat er dan die oven in ging of eigenlijk uit kwam: kokos-limoenbrood. Eerder maakte ik al eens de hotcakes uit het fijne 'ontbijtboek' van Denise Kortlever. En ook dit recept uit All-day breakfast is weer eentje om je vingers bij af te likken. Denise noemt het brood maar ik ervaar het meer als cake. Misschien omdat er best wel wat suiker in zit... Het recept voor het kokos-limoenbrood vind je bij Francesca kookt. Meer recepten van Denise staan op The All-Day Kitchen.

Such is life: Together alone

It’s the small things. De kleine dingen. Daar word ik vaak het gelukkigst van. Hoewel ik ook heus best wel graag de jackpot zou willen winnen. Kom op. Ik ben ook maar een mens. Maar over het algemeen kan ik heel blij worden van simpele dingen. Zoals een verse bos bloemen. Al dan niet cadeau gedaan aan mezelf of door een ander. Want je mag jezelf ook best wat gunnen. Geluk hoeft niet af te hangen van de ander. Toch laat ik mezelf nog wel eens van de wijs brengen op dat vlak.

Dan is de spreekwoordelijke grens bereikt, en ben ik ineens snel geïrriteerd. Reageer ik bot en boos op heel simpele vragen of kwesties. En laat ik mijn gemoedstoestand dus afhangen van die ander. Die ook gewoon zijn of haar ding doet en voelt. En vaak helemaal niet bewust is van zijn of haar invloed op mij. Dat zou ook niet moeten. Dat we ‘last’ hebben van elkaars zijn of handelen.

Toch blijkt het nog best lastig te zijn om altijd maar op een goede, gezonde, leuke, respectvolle – zeg maar normale – manier met elkaar om te gaan. Het is ook niet niks. Dat je 24/7 met elkaar probeert samen te leven, zoals wij met ons mini-gezinnetje van drie doen. Dat vergt liefde, geduld, respect voor elkaar, elkaar (letterlijk en figuurlijk) de ruimte geven, geduld, humor (heul veul van dat) en, een flinke dosis incasseringsvermogen. Oh en had ik geduld al genoemd? Extra veel van dat laatste. Vooral met een pittige kleuter in huis. Die van vier dus.

Soms denk ik dat een lat-relatie zo gek nog niet is. Een groot huis met allebei onze eigen space – van keuken en badkamer tot het slaapgebeuren - en ergens in het midden een gemeenschappelijke plek. Waar we met z’n drietjes kunnen samenkomen. Wanneer we daar zin in hebben. Ik denk dat zelfs die peuter van vier dat wel kan waarderen. “Mama, laat me maar even met rust. Ik wil even m’n eigen ding doen.” Oké. Slik...

Strekking van dit verhaal. Samenleven is leuk maar soms best lastig. Dat betekent niet dat we het niet doen. Dat we het niet proberen. Kijk om je heen. De meeste mensen leven toch op de ‘klassieke’ manier samen. Respect daarvoor. Want nogmaals, het is niet altijd makkelijk. Daarom ben ik ook heel erg voor – en ik heb er vast eerder over gepredikt – zogenaamde me-time. (Sorry voor de term. Ook ik krijg er een beetje jeuk van, maar ikke-tijd klinkt ook niet lekker wel?) Even op adem komen met alleen jezelf.

En zo ontstond ineens toch nóg een goed voornemen: vaker tijd vrijmaken voor me, myself and I.

Hoe ik deze ‘vrije tijd’ ga invullen? Waarschijnlijk met veel fröbelen, naaien en meer van suks voor de creatieve geest. Maar zeker ook aandacht voor het fysieke. Want dat verdient mijn dierbare lichaam echt. Het is mijn grootste goed. Daarom ook wens ik jou voor 2017 en alle jaren daarna vooral enorm veel goede gezondheid.

Such is life: Op gevoel

Het einde van een jaar is altijd een mooi moment om terug te blikken. Of om vooruit te kijken. Goede voornemens te maken enzo. Maar eigenlijk past dat niet zo in mijn nieuwe (ahum) filosofie van in het moment leven. Want als je dat doet, telt alleen vandaag. Toch heb ook ik de behoefte om zo nu en dan stil te staan bij wat geweest is. Wat extra aandacht te geven aan hoogte- en dieptepunten.

Want die waren er dit afgelopen jaar wel. Poehee. Van groot geluk tot groot verdriet en alles daar tussenin. En eigenlijk allemaal net zo bijzonder. Ook wanneer het echt heel erg pijn deed. Want als er dan toch iets te leren viel... Iets heel verdrietigs kan je echt sterker maken. En in mijn geval nog dankbaarder. Het klinkt wat cliché, soft zelfs. Maar voor mij geldt echt: what doesn’t kill you, makes you stronger.

En dus gingen we verder.

Verder met ons leven. Een leven vol rijkdom (en dan niet in de geldelijke zin van het woord, en ach, wie is er ooit echt gelukkig geworden van geld alleen?), lieve vrienden en familie. Vol sociale contacten waar ik in verdrietige maar zeker ook in vrolijke tijden heel veel aan heb gehad. (Bedankt allemaal!) En met sociaal bedoel ik niet de social media. Hoewel ook daar iedereen lief voor me was hoor. Ik merk alleen dat ik meer en meer behoefte heb aan elkaar echt zien en spreken. Face to face, in plaats van Facebook.

Laat dat dan mijn goede voornemen voor 2017 zijn: echt contact maken en hebben.

In het verleden werd ik wel eens opgeslokt of negatief beïnvloed door alle ‘ruis’ om mij heen. En laat ik hier heel duidelijk over zijn. Eigen schuld dikke bult. Nobody to blame but myself. Dat liet ik zelf gebeuren. Ik durf nu te zeggen dat ik daarvan heb geleerd en dat ik er beter mee om kan gaan. Ik kijk nog steeds (ja, bij anderen dus), deel zo nu en dan dingen, zowel persoonlijk als zakelijk. Maar gedoseerd. En ja, hierin heb ik pieken en dalen. Ik ben ook maar eens mens. Geen robot.

Eigenlijk heb ik nog een goed voornemen: op mijn eigen gevoel (blijven) vertrouwen. Dat heeft me zelden in de steek gelaten. En ik kan het iedereen aanraden. Ga regelmatig bij jezelf te rade. Wat wil ik? En word ik blij van wat ik doe? Sorry. Daar ga ik weer met m’n zelfhulp-advies. Terwijl ik ook maar wat aanrommel... Ik doe dat alleen zoveel mogelijk op gevoel. En dat voelt meestal goed. Dus... Here’s to you: doe wat goed voelt!

Such is life: DIY lover

Oké. Officieel is het dus DIY-dag en ik loop weer eens dramatisch achter de feiten aan. Iets met deadlines en brood op de plank enzo. Bad excuses. Sorry. Story of my life. Dus. Wat te doen? Daar denk ik nog even over na. Voor nu laat ik je achter met wat gedachten...

Waarom is DIY'en op dit moment zo populair? Althans, in bepaalde kringen, als ik Instagram mag geloven. En dat doe ik. Uiteraard. Zo ben ik ook een enorme Pinterest-aanhanger. Walhalla voor DIY-lovers zoals ik. Terug naar het waarom... Ik denk dat we in deze globaliserende wereld die overheerst wordt door social media (bla bla bla) gewoon weer wat behoefte hebben aan het kleine. Back to basic(s). Zelf iets maken. Met je eigen handen. Noem het handmade. Homemade. Whatever makes you happy.

Oh en mocht je niet weten wat DIY betekent. Het is de Engelse afkorting van Do It Yourself. Oftewel: doe-het-zelf. De definitie van doe-het-zelven is volgens Wikipedia: een creatieve of constructieve activiteit die jij zelf (zonder hulp van bijvoorbeeld een vakman) uitvoert. Nou goed. Dat was het voor vandaag. Ik ga naar naailes. Waar ik altijd een beroep kan doen op mijn naaijuf Josje. Een echte vakvrouw. Doei!

Ik geloof

Soms lacht het geluk je toe. Zomaar. Zonder dat je daar zelf iets voor hebt hoeven doen. Zo lijkt. Want ik ben ervan overtuigd dat je het geluk zelf een handje kunt helpen. Dat je dingen zogezegd naar je toe kunt trekken. “Positief denken vormt het geheim van een gelukkig leven”, aldus bestseller zelfhulpboek The Secret. En hoewel ik dus best wel geloof in de maakbaarheid van je eigen leven, denk ik ook dat de een net wat meer geluk toebedeeld krijgt dan de ander. Ben jij zo'n zondagskind of geluksvogel? Good for you.

Nu ben ik van nature positief ingesteld. Een tevreden mens ook. Jaloers of afgunstig ben ik niet en het glas is bij mij altijd halfvol. En als het dan toch even wat minder gaat, ben ik de eerste die mezelf een schop onder de kont geef. Maar, uiteraard geldt voor mij net als voor ieder ander dat je niet overal controle op hebt. Gelukkig maar want dan zou het nog saai worden. Ik denk echter wel dat je veel meer kunt dan je denkt.

Ik ben eigenlijk best wel een realistisch en pragmatisch persoon. Je zou kunnen denken dat spiritualiteit niet aan mij besteed is. Niets is minder waar. Ik geloof juist heel graag dat er meer tussen hemel en aarde is. En dan heb ik het niet over een God of ander almachtig figuur. Ik heb het over bovennatuurlijke krachten. Zaken die je niet kunt verklaren. Is het toeval, een kwestie van geluk of is iets voorbestemd? Zelf geloof ik graag in iets hogers. Dat er bepaalde energieën –  entiteiten misschien zelfs – om ons heen zweven die invloed uitoefenen op ons leven. Op wat voor manier dan ook. Ergens vind ik dat een beetje spannend en soms zelfs eng. Aan de andere kant stelt het me gerust. Dat er meer is. Meer dan wat je met het blote oog kunt zien. Meer dan wat je, al dan niet wetenschappelijk, kunt verklaren.

Ook al geloof ik dan niet in de klassieke zin van het woord, ik ben wel bijgelovig. Ik wil gewoon graag geloven dat een klavertje vier geluk brengt. Dat het helpt wanneer je iets afklopt. Ook al is dat op gelakt hout en telt het dan eigenlijk niet. Maar ja, wat doe je met al die bijgeloven die juist onheilspellend zijn en veel ellende beloven? Niet onder een ladder door lopen is niet zo moeilijk. Net als een paraplu niet binnenshuis openen. Een spiegel niet in diggelen laten vallen of een zwarte kat negeren die door je blikveld loopt, dat wordt wat lastiger...

Toch heb ik een steevast geloof in bijgeloof. Zo geloof ik graag – met heel m'n hart zelfs – dat die ooievaar die laatst een hele nacht lang op de lantaarnpaal voor ons huis zat, ons iets moois gaat brengen. Maar, mocht deze geluksdrager niet doen waar hij bekend om staat, no worries. Want het grootste geluk, dat heb ik al.

Deze column verscheen op 15 oktober 2016 in huis-aan-huiskrant De Stienser.

Chocolate is always the answer

Nu had ik maandag gebombardeerd tot mijmerdag. En eigenlijk mag er wat mij betreft iedere dag wel een uurtje mijmeren, dromen of zelfs lummelen ingelast worden. Voor iedereen. Maar vandaag... Hoe ik m'n best ook deed, het lukte niet. Niks geen dromerig gedoe, relaxt gevoel, inspiratie of toffe ideeën. Het was één grote brei in m'n hoofd. Geen touw aan vast te knopen. En druk! Ik werd er gewoon moe van.

Niks geen 'nieuwe dag nieuwe kansen' dus vandaag. Pas toen ik vanavond weer eens in een voor mij haast onmogelijke positie lag tijdens yoga, kwam ik tot rust. Hè hè. Duurt lang. 

Geruststellend is het wel. Dat er toch nog wel wat gebeurt daarboven. Ook al is het dan gemaal. Het was er ook wel erg stilletjes en leeg de afgelopen tijd. Haast too good to be true. Zoveel rust in de kop. Nu is het alleen oppassen dat ik me niet weer laat meeslepen door de 'stress' van alledag. Gelukkig is er dan zoiets als yoga. En chocola. Heel veel chocola. Doei! 

Such is life: Life is what you make it

Er zijn van die ochtenden… Dat je wakker wordt en nog steeds moe bent. Je kleuterdochter chagrijnig is (for no special reason) en jij dat als moeder uiteraard moet ontgelden. Dat manlief voor de tienduizendste keer z’n ontbijtmeuk laat staan in de kamer. Nou, dat dus. Goedemorgen deze morgen! Nu ben ik niet zo’n piepert dus zet ik de knop vrij vlot en gemakkelijk weer om. Ook als ‘de rest’ niet meewerkt.

Want omgaan met de dagelijkse strubbelingen hoort ook bij de kunst van (het) leven toch? Ook al voelt het soms meer als overleven. En echt, ik hou van die gasten - mijn twee huisgenoten. Met heel mijn hart. Maar soms wil ik ze best wel eens ouderwets achter het behang plakken. Gelukkig zie ik de eerder genoemde toestanden (ook die van mijzelf trouwens) meestal als een uitdaging. Zodat ik er uiteindelijk vaak om kan lachen.

Nu lach ik graag. Wie niet zou je zeggen? En er gaat wat mij betreft niets boven een spontaan geluksmoment. Zo eentje die je een glimlach van oor tot oor geeft. Zomaar. Uit het niets.

Zo fietste ik gisterochtend heel vroeg, met de slaap nog in de ogen, van dorp naar stad. Genietend van de opkomende zon die haar prachtige ochtendlicht over de Friese weilanden scheen, werd ik langzaam wakker. En terwijl ik met een grote glimlach om me heen keek, zag ik rechts van mij een prachtig natuurfenomeen. Een voorzichtig palet aan kleuren dat zich tijdens mijn fietstocht aarzelend transformeerde tot een perfecte regenboog. Toen ik op mijn bestemming aankwam was ik niet alleen klaarwakker, maar ook zo blij. En dankbaar. Dat ik hier ben. En kan en mag genieten van dit soort klein geluk.

Genoeg gemijmer en gezwijmel. Terug naar zo’n ochtend als vandaag. Dan denk ik weer even aan die regenboog (of iets anders waar ik heel blij van word, zoals het lieve snoetje van mijn dochter - zie foto) en ben ik er weer. Hier en nu. Want... nieuwe dag, nieuwe kansen!

Maandag mijmerdag...

"Dreamer, you know you are a dreamer. Well can you put your hands in your head, oh no!"

Dromen. Grote of kleine. Iedereen heeft ze. Net als plannen. Die heb ik vaak. En veel. Ook voor deze blog. Die plannen geven me energie, maken me enthousiast en vrolijk. En tegelijkertijd rusteloos... Daarbij, ik heb helaas niet altijd ruimte en tijd om die mooie hersenspinsels uit te voeren. En dus loop ik net na de start van deze blog eigenlijk alweer een beetje achter de feiten aan. Zucht.

Oké. Pull yourself together! Ik ga het proberen goed te maken. Met mezelf vooral. Want ik vind dit leuk. Kost me dus geen moeite. Wel tijd. Die ik eerst moet inplannen. En dan komt het aan op het daadwerkelijke doen.

Aan inspiratie en ideeën geen gebrek. Zo heb ik nog tig DIY-projecten op de plank liggen. En eerlijk? Als ik kon, zou ik al mijn dagen vullen met zelf kleding maken, taarten bakken, knutselen met m'n dochter, slingers maken, weven, tekenen etc. etc. Maar die luxe heb ik nu even niet. Ik heb net een soort van mini-sabbatical achter de rug. Die me overigens enorm veel nieuwe energie heeft gebracht. En ruimte. In m'n hoofd dan vooral.

Terug naar mijn blog en alle grootse plannen die ik daarvoor heb. Te beginnen met vandaag. Een dag die ik graag bombardeer tot maandag mijmerdag. Voor mezelf en voor wie wil en daar behoefte aan heeft. Half uurtje ofzo. Maak een korte wandeling en laat je gedachten even de vrije loop. Maar pas op. Ga niet zitten malen. (Da's mijn valkuil namelijk.) Laten we vooral dagdromen. Want een beetje dromen mag best. En daarna: hoppatee, aan de slag ermee. Grote of kleine. Chase your dreams.


PS: ik worstel al jaren met drukte in mijn hoofd en kan daar steeds beter mee omgaan. Lees over mijn Mindful mess, in de blog die ik een tijd terug schreef voor ZIJ Magazine.

Meer klein geluk in je leven: 5 tips

Vroeger noemden ze me thuis 'het zonnetje in huis'. En nog steeds ben ik best wel een blije eikel. Toch leerde ik nog van alles over genieten en (klein) geluk ervaren toen ik The Happiness Project van Gretchen Rubin las. Met haar quote "The days are long but the years are short" zette ze me aan het denken.

Sindsdien probeer ik elke dag in ieder geval één geluksmoment te ervaren. En heel geleidelijk wordt dat iets natuurlijks. Gaat het bijna vanzelf. Zomaar. Wanneer mijn dochter van vier zingend (en ze is echt geen The Voice Kids-materiaal) achterop de fiets zit. Als manlief een soort van compliment geeft wanneer hij zegt "best een fijne broek heb je aan." Tijdens een ouderwets avondje stappen met een goede vriendin meeblèren met liedjes uit onze 'good old days'.

Klein geluk, groots gevoel.

Hoe kun je nou (nog) meer genieten van je leven en vaker klein geluk ervaren? Een paar tips van mij, voor jou:

1. Start de dag met een ochtenritueel. Dit kan betekenen dat je je wekker iets eerder moet zetten. Ik doe het zo: ik steek m'n neus uit het raam of om de hoek van de achterdeur en snuif wat frisse lucht op. Dan drink ik een glas lauw water met vers geperste citroen. Daarna volgt een yogasessie of meditatie van 5 à 10 minuten. Is er tijd over voordat het hele circus begint? Dan geniet ik nog even in alle rust van mijn ontbijtje.
   
   
2. Plan ik-tijd in. Prik een datum en houd je daar ook aan. Serieus. Maak tijd voor jezelf. Iedere maand, iedere week of misschien zelfs iedere dag? Een paar uur, een halve dag of langer. Wat jij nodig denkt te hebben. Het heet ik-tijd dus: lekker zelf bepalen. Maar echt. Doe het. En geloof me, I know... dat laatste - dus niet het plannen zelf - is het moeilijkste.
   
   
3. Geef jezelf bloemen cadeau. Nu kun je in lente- en zomertijd natuurlijk aan de wildpluk gaan. Niets leukers dan een wilde bos boterbloemen, klavertjes en vergeet-me-nietjes. Je kunt naar je plaatselijke bloementoko gaan. Maar, je kunt ook heel luxe (en ja misschien een beetje decadent...) een bloemenabonnement nemen. Iedere maand staat 'ie weer voor mijn deur, mijn Bloomon boeket en ik word er zoooo blij van.
   
   
4. Heb je een bad? Gebruik die dan ook. En niet alleen (zoals ik vaak doe) om te badderen met je kind. Organiseer eens in de zoveel tijd een spa-moment voor jezelf. Laat het bad vollopen, doe een masker op je gezicht, pak een goed boek of zet een fijn muziekje op en steek een paar kaarsjes aan. Een kopje kruidenthee erbij of misschien een lekker drankje (mijn favoriet is Hugo). Dubbel genieten: nodig je liefje uit.
   
   
5. Bak een taart. No kidding. Ken je die geur van versgebakken appeltaart? Dat dus. Je denkt dat je niet kunt koken of bakken... Kun je lezen? Hou je van eten? Kun je een pollepel vasthouden? Nou, dan kun je het. Koop een mooi bakboek (mijn favoriet is Goed zoet van Nanne Hogeland) en ga aan de slag. Wat kan er nou helemaal misgaan? Dat 'ie mislukt. Nou en? Mijn creaties zien er niet altijd Instagramwaardig uit, maar who cares?

Op zoek naar klein geluk

Het duurde werkelijk een eeuwigheid totdat ik dan eindelijk deze blog officieel (tromgeroffel!) de wereld in durfde te sturen. Want wat heb ik de wereld nou te bieden? Nou, misschien wel niks bijzonders. Of toch wel... For the record. Ik heb niet de illusie heel interessant te zijn. Of een ongekend of onontdekt talent te bezitten. Behalve voor praten misschien. Maar ook daar ben ik niet uniek in. Ook vind ik mezelf niet enorm origineel. Ik kijk graag af bij anderen. Mensen die mij inspireren.

Wat ben ik dan wel? Authentiek misschien. Geloofwaardig, puur, realistisch, nuchter. In één woord: echt.

Net als mijn leven. Dat is ook heel echt. En leuk. Heel leuk zelfs. Zie deze blog dan ook maar als een ode aan alle levensgenieters. Blije zielen die net als ik genieten van de kleine, soms heel simpele dingen in het leven. Zoals een beetje klooien in de keuken en een niet perfect (who cares anyway?) uitziende maar heerlijk smakende cheesecake maken. Beetje omrommelen in je moestuin terwijl het onkruid je boven het hoofd groeit en de slakken je om de oren vliegen. Maar ooooh, wat smaken die homegrown groenten toch lekker.



Nee dan knutselen en handwerken of nou ja, eigenlijk zelf iets maken in het algemeen. I love it. En ik ben er niet eens heel goed in. Maar ik word er wel heel blij van. Net als van yoga. Lig ik me daar al piepend en krakend in een onmogelijke pose toch een potje gelukkig te zijn.

Dus misschien ben ik wel een gelukszoeker. Op zoek naar klein geluk.

Nu moet je niet denken dat ik zo'n hyperactieve supermama ben bij wie nooit iets misgaat. Ik blunder, struikel en verspreek mij niet zelden. Mijn tactiek? Omdenken. En trouwens, iedereen doet uiteindelijk toch maar wat? Oké, genoeg over mij. Ik ga verder met mijn onderzoek naar de kunst van het leven...