Ik geloof

Soms lacht het geluk je toe. Zomaar. Zonder dat je daar zelf iets voor hebt hoeven doen. Zo lijkt. Want ik ben ervan overtuigd dat je het geluk zelf een handje kunt helpen. Dat je dingen zogezegd naar je toe kunt trekken. “Positief denken vormt het geheim van een gelukkig leven”, aldus bestseller zelfhulpboek The Secret. En hoewel ik dus best wel geloof in de maakbaarheid van je eigen leven, denk ik ook dat de een net wat meer geluk toebedeeld krijgt dan de ander. Ben jij zo'n zondagskind of geluksvogel? Good for you.

Nu ben ik van nature positief ingesteld. Een tevreden mens ook. Jaloers of afgunstig ben ik niet en het glas is bij mij altijd halfvol. En als het dan toch even wat minder gaat, ben ik de eerste die mezelf een schop onder de kont geef. Maar, uiteraard geldt voor mij net als voor ieder ander dat je niet overal controle op hebt. Gelukkig maar want dan zou het nog saai worden. Ik denk echter wel dat je veel meer kunt dan je denkt.

Ik ben eigenlijk best wel een realistisch en pragmatisch persoon. Je zou kunnen denken dat spiritualiteit niet aan mij besteed is. Niets is minder waar. Ik geloof juist heel graag dat er meer tussen hemel en aarde is. En dan heb ik het niet over een God of ander almachtig figuur. Ik heb het over bovennatuurlijke krachten. Zaken die je niet kunt verklaren. Is het toeval, een kwestie van geluk of is iets voorbestemd? Zelf geloof ik graag in iets hogers. Dat er bepaalde energieën –  entiteiten misschien zelfs – om ons heen zweven die invloed uitoefenen op ons leven. Op wat voor manier dan ook. Ergens vind ik dat een beetje spannend en soms zelfs eng. Aan de andere kant stelt het me gerust. Dat er meer is. Meer dan wat je met het blote oog kunt zien. Meer dan wat je, al dan niet wetenschappelijk, kunt verklaren.

Ook al geloof ik dan niet in de klassieke zin van het woord, ik ben wel bijgelovig. Ik wil gewoon graag geloven dat een klavertje vier geluk brengt. Dat het helpt wanneer je iets afklopt. Ook al is dat op gelakt hout en telt het dan eigenlijk niet. Maar ja, wat doe je met al die bijgeloven die juist onheilspellend zijn en veel ellende beloven? Niet onder een ladder door lopen is niet zo moeilijk. Net als een paraplu niet binnenshuis openen. Een spiegel niet in diggelen laten vallen of een zwarte kat negeren die door je blikveld loopt, dat wordt wat lastiger...

Toch heb ik een steevast geloof in bijgeloof. Zo geloof ik graag – met heel m'n hart zelfs – dat die ooievaar die laatst een hele nacht lang op de lantaarnpaal voor ons huis zat, ons iets moois gaat brengen. Maar, mocht deze geluksdrager niet doen waar hij bekend om staat, no worries. Want het grootste geluk, dat heb ik al.

Deze column verscheen op 15 oktober 2016 in huis-aan-huiskrant De Stienser.

Such is life: Life is what you make it

Er zijn van die ochtenden… Dat je wakker wordt en nog steeds moe bent. Je kleuterdochter chagrijnig is (for no special reason) en jij dat als moeder uiteraard moet ontgelden. Dat manlief voor de tienduizendste keer z’n ontbijtmeuk laat staan in de kamer. Nou, dat dus. Goedemorgen deze morgen! Nu ben ik niet zo’n piepert dus zet ik de knop vrij vlot en gemakkelijk weer om. Ook als ‘de rest’ niet meewerkt.

Want omgaan met de dagelijkse strubbelingen hoort ook bij de kunst van (het) leven toch? Ook al voelt het soms meer als overleven. En echt, ik hou van die gasten - mijn twee huisgenoten. Met heel mijn hart. Maar soms wil ik ze best wel eens ouderwets achter het behang plakken. Gelukkig zie ik de eerder genoemde toestanden (ook die van mijzelf trouwens) meestal als een uitdaging. Zodat ik er uiteindelijk vaak om kan lachen.

Nu lach ik graag. Wie niet zou je zeggen? En er gaat wat mij betreft niets boven een spontaan geluksmoment. Zo eentje die je een glimlach van oor tot oor geeft. Zomaar. Uit het niets.

Zo fietste ik gisterochtend heel vroeg, met de slaap nog in de ogen, van dorp naar stad. Genietend van de opkomende zon die haar prachtige ochtendlicht over de Friese weilanden scheen, werd ik langzaam wakker. En terwijl ik met een grote glimlach om me heen keek, zag ik rechts van mij een prachtig natuurfenomeen. Een voorzichtig palet aan kleuren dat zich tijdens mijn fietstocht aarzelend transformeerde tot een perfecte regenboog. Toen ik op mijn bestemming aankwam was ik niet alleen klaarwakker, maar ook zo blij. En dankbaar. Dat ik hier ben. En kan en mag genieten van dit soort klein geluk.

Genoeg gemijmer en gezwijmel. Terug naar zo’n ochtend als vandaag. Dan denk ik weer even aan die regenboog (of iets anders waar ik heel blij van word, zoals het lieve snoetje van mijn dochter - zie foto) en ben ik er weer. Hier en nu. Want... nieuwe dag, nieuwe kansen!

Je eigen ding doen

Bloggen en columns schrijven vind ik eigenlijk het allerleukste. Net als moeder zijn. Vind ik helemaal te gek. Maar voor beide geldt: vrijwilligerswerk. En toch, ook al verdien ik er m'n brood niet mee, ik word er wel blij van. And isn't that the whole point? Dacht ik. Mijn column voor huis-aan-huiskrant de Stienser bijvoorbeeld, vind ik echt leuk om te doen. Niet alleen omdat ik complete vrijheid krijg in hoe en wat ik schrijf. Ook omdat het me aan het schrijven houdt. Soort van stok achter de deur. (Misschien ook eens onderzoeken waarom ik die nodig heb...)

Nu doe ik het meeste schrijfwerk in opdracht van. Oftewel: de klant is koning. Meestal dan. En dat is gelijk de uitdaging voor mij als tekstschrijver. Maar even eerlijk. Helemaal je eigen ding kunnen en mogen doen... Dat wil toch iedereen?

Benieuwd naar mijn column? Je kunt 'm online lezen op Verwoord In Beeld, mijn zakelijke website. Hieronder alvast een tipje van de sluier.

"Je hebt van die dagen waarop je denkt: alles gaat op de automatische piloot. Routine noemen ze dat ook wel. Op zich niets mis mee. Beetje rust, reinheid en regelmaat zeg maar. Hoewel die reinheid mij grotendeels gestolen kan worden. Mijn kostbare tijd verdoe, eh, besteed ik graag aan andere dingen. Leuke(re) dingen. Regelmaat dan. Kan ook handig zijn. Vooral met kinderen. Hoewel er altijd ruimte moet blijven voor spontaniteit. Toch maar even inplannen dan. Dusss…"