Such is life: Together alone

It’s the small things. De kleine dingen. Daar word ik vaak het gelukkigst van. Hoewel ik ook heus best wel graag de jackpot zou willen winnen. Kom op. Ik ben ook maar een mens. Maar over het algemeen kan ik heel blij worden van simpele dingen. Zoals een verse bos bloemen. Al dan niet cadeau gedaan aan mezelf of door een ander. Want je mag jezelf ook best wat gunnen. Geluk hoeft niet af te hangen van de ander. Toch laat ik mezelf nog wel eens van de wijs brengen op dat vlak.

Dan is de spreekwoordelijke grens bereikt, en ben ik ineens snel geïrriteerd. Reageer ik bot en boos op heel simpele vragen of kwesties. En laat ik mijn gemoedstoestand dus afhangen van die ander. Die ook gewoon zijn of haar ding doet en voelt. En vaak helemaal niet bewust is van zijn of haar invloed op mij. Dat zou ook niet moeten. Dat we ‘last’ hebben van elkaars zijn of handelen.

Toch blijkt het nog best lastig te zijn om altijd maar op een goede, gezonde, leuke, respectvolle – zeg maar normale – manier met elkaar om te gaan. Het is ook niet niks. Dat je 24/7 met elkaar probeert samen te leven, zoals wij met ons mini-gezinnetje van drie doen. Dat vergt liefde, geduld, respect voor elkaar, elkaar (letterlijk en figuurlijk) de ruimte geven, geduld, humor (heul veul van dat) en, een flinke dosis incasseringsvermogen. Oh en had ik geduld al genoemd? Extra veel van dat laatste. Vooral met een pittige kleuter in huis. Die van vier dus.

Soms denk ik dat een lat-relatie zo gek nog niet is. Een groot huis met allebei onze eigen space – van keuken en badkamer tot het slaapgebeuren - en ergens in het midden een gemeenschappelijke plek. Waar we met z’n drietjes kunnen samenkomen. Wanneer we daar zin in hebben. Ik denk dat zelfs die peuter van vier dat wel kan waarderen. “Mama, laat me maar even met rust. Ik wil even m’n eigen ding doen.” Oké. Slik...

Strekking van dit verhaal. Samenleven is leuk maar soms best lastig. Dat betekent niet dat we het niet doen. Dat we het niet proberen. Kijk om je heen. De meeste mensen leven toch op de ‘klassieke’ manier samen. Respect daarvoor. Want nogmaals, het is niet altijd makkelijk. Daarom ben ik ook heel erg voor – en ik heb er vast eerder over gepredikt – zogenaamde me-time. (Sorry voor de term. Ook ik krijg er een beetje jeuk van, maar ikke-tijd klinkt ook niet lekker wel?) Even op adem komen met alleen jezelf.

En zo ontstond ineens toch nóg een goed voornemen: vaker tijd vrijmaken voor me, myself and I.

Hoe ik deze ‘vrije tijd’ ga invullen? Waarschijnlijk met veel fröbelen, naaien en meer van suks voor de creatieve geest. Maar zeker ook aandacht voor het fysieke. Want dat verdient mijn dierbare lichaam echt. Het is mijn grootste goed. Daarom ook wens ik jou voor 2017 en alle jaren daarna vooral enorm veel goede gezondheid.

Ik geloof

Soms lacht het geluk je toe. Zomaar. Zonder dat je daar zelf iets voor hebt hoeven doen. Zo lijkt. Want ik ben ervan overtuigd dat je het geluk zelf een handje kunt helpen. Dat je dingen zogezegd naar je toe kunt trekken. “Positief denken vormt het geheim van een gelukkig leven”, aldus bestseller zelfhulpboek The Secret. En hoewel ik dus best wel geloof in de maakbaarheid van je eigen leven, denk ik ook dat de een net wat meer geluk toebedeeld krijgt dan de ander. Ben jij zo'n zondagskind of geluksvogel? Good for you.

Nu ben ik van nature positief ingesteld. Een tevreden mens ook. Jaloers of afgunstig ben ik niet en het glas is bij mij altijd halfvol. En als het dan toch even wat minder gaat, ben ik de eerste die mezelf een schop onder de kont geef. Maar, uiteraard geldt voor mij net als voor ieder ander dat je niet overal controle op hebt. Gelukkig maar want dan zou het nog saai worden. Ik denk echter wel dat je veel meer kunt dan je denkt.

Ik ben eigenlijk best wel een realistisch en pragmatisch persoon. Je zou kunnen denken dat spiritualiteit niet aan mij besteed is. Niets is minder waar. Ik geloof juist heel graag dat er meer tussen hemel en aarde is. En dan heb ik het niet over een God of ander almachtig figuur. Ik heb het over bovennatuurlijke krachten. Zaken die je niet kunt verklaren. Is het toeval, een kwestie van geluk of is iets voorbestemd? Zelf geloof ik graag in iets hogers. Dat er bepaalde energieën –  entiteiten misschien zelfs – om ons heen zweven die invloed uitoefenen op ons leven. Op wat voor manier dan ook. Ergens vind ik dat een beetje spannend en soms zelfs eng. Aan de andere kant stelt het me gerust. Dat er meer is. Meer dan wat je met het blote oog kunt zien. Meer dan wat je, al dan niet wetenschappelijk, kunt verklaren.

Ook al geloof ik dan niet in de klassieke zin van het woord, ik ben wel bijgelovig. Ik wil gewoon graag geloven dat een klavertje vier geluk brengt. Dat het helpt wanneer je iets afklopt. Ook al is dat op gelakt hout en telt het dan eigenlijk niet. Maar ja, wat doe je met al die bijgeloven die juist onheilspellend zijn en veel ellende beloven? Niet onder een ladder door lopen is niet zo moeilijk. Net als een paraplu niet binnenshuis openen. Een spiegel niet in diggelen laten vallen of een zwarte kat negeren die door je blikveld loopt, dat wordt wat lastiger...

Toch heb ik een steevast geloof in bijgeloof. Zo geloof ik graag – met heel m'n hart zelfs – dat die ooievaar die laatst een hele nacht lang op de lantaarnpaal voor ons huis zat, ons iets moois gaat brengen. Maar, mocht deze geluksdrager niet doen waar hij bekend om staat, no worries. Want het grootste geluk, dat heb ik al.

Deze column verscheen op 15 oktober 2016 in huis-aan-huiskrant De Stienser.