It's a rocky road...

Je hebt van die dagen... Maar ook die horen erbij. Gelukkig is er dan altijd nog chocolade. Mijn troost in stressvolle tijden. Niet voor niets is één van mijn lijfspreuken 'chocolate is the answer, no matter the question.' En dus maakte ik deze Rocky Road, gevuld met allerlei lekkers. Je vindt deze choco-treat overigens in allerlei varianten. Dus experimenteer vooral met de vulling!

Wat je nodig hebt:- 400 gr. pure chocolade
- 4 meringues in de gewenste smaak
- handjevol verse basilicumblaadjes
- 10 gr. pistachenoten
- 10 gr. amandelen
- 10 gr. walnoten
- 15 gr. gedroogde cranberry's
- keukenmachine
- bakpapier
- platte, ondiepe (brownie)schaal (ca. 18 x 28 cm)
- pannenlikker


Hoe je het maakt:

1. Smelt de chocolade au-bain-marie.
2. Breek 3 meringues in stukjes.
3. Doe 1 meringue samen met de basilicum en noten in de keukenmachine. Maal fijn. Je mag nog wel wat van de nootjes zien.
4. Snijd de cranberry's in tweeën.
5. Bedek de schaal met bakpapier.
6. Verdeel de meringuestukjes (van stap 2) en de cranberry's over de bodem van de schaal.
7. Schenk de gesmolten chocolade in de schaal. Strijk de boel een beetje glad met de pannenlikker.
8. Laat een beetje afkoelen en verdeel dan het meringue-pistachemengsel over de chocolade.
9. Doe de schaal in de koelkast en laat minimaal 1,5 uur opstijven.
10. Haal de Rocky Road uit de koelkast en verwijder het bakpapier. Serveer op een mooie snijplank en laat je gasten zelf een stuk afbreken. Of, als je niet wilt delen (en geloof me, dat wordt heel lastig), breek je de Rocky Road zelf in stukken. Leg op een mooi vintage bord en... geniet!

Winactie: een dag verstillen en genieten

Nog niet zo heel lang geleden ging ik op avontuur met mezelf. Klinkt dat zweverig? Nou, dat was het niet. Het was in één woord: een verademing. Oké, dat zijn twee woorden. Ik mocht een heel weekend lang op adem komen tijdens de Genieten & Verstillen retraite van Centrum de Spiegel. Je leest er alles over in mijn blog En het is zo stil in mij...

Stiltedag
Vind je het een beetje spannend om meteen drie dagen op retraite te gaan? Misschien is een stiltedag dan iets voor jou. Je ervaart zelf wat verstillen betekent en wat het voor jou kan doen. Agnes de Vries van Centrum de Spiegel organiseert een Genieten & Verstillen Dag op zaterdag 9 december in het pittoreske Wier in Friesland. "Ontmoeten en ontspannen staan voorop", aldus Agnes. "Het programma is laagdrempelig en zeer geschikt voor ‘beginners’ op het gebied van stilte, mediteren en yoga. En, ervaring met yoga en meditatie is niet nodig."

Wat je kunt verwachten
- Ontspannen in een rustige omgeving
- Yoga- en meditatiesessies
- Mantra zingen
- Lunch (biologisch)
- 100% offline dus: geen (social) media, boeken, telefoon

Lees hier meer over de Genieten & Verstillen-dag.

Meedoen met de winactie
Even he-le-maal niets. Een dag lang bijkomen. Alle tijd voor jezelf. Lijkt jou dat wel wat? Doe dan mee met de winactie en wie weet ga jij 9 december mee op avontuur met Agnes. Om kans te maken, kun je het volgende doen:

- Like de Facebookpagina van Centrum de Spiegel. (Als je die nog niet geliked hebt.)
- Volg Centrum de Spiegel op Instagram. (Als je op IG zit en het account nog niet volgt.)
- Deel het winactie-bericht op Facebook en/of IG en vertel erbij waarom jij de Genieten & Verstillen Dag nodig hebt.

Deze winactie loopt tot maandag 27 november. Dan maken we de winnaar bekend!

En het is zo stil in mij...

"Groei, geniet, geef, lach, leef, straal en wees jezelf. Altijd." Het is zo'n beetje het levensmotto van Agnes de Vries van Centrum de Spiegel. Al jaren geeft zij yoga- en meditatielessen maar ook muziek- en dansworkshops voor zowel kinderen als volwassenen. Bij Agnes gaat alles heel gemoedelijk. Geen moeilijk gedoe. Heel relaxt. Alles kan, alles mag. Of beter gezegd: niets moet. Open-minded en tegelijk nuchter. En daar hou ik van.

Op avontuur met mezelf

Kort geleden besloot Agnes haar vaste (eigen) praktijk na vijftien vaarwel te zeggen. Op naar een nieuw avontuur. Eén van haar diepste wensen was het organiseren van een yoga- en meditatieweekend. Dat werd Genieten & Verstillen. En het moest zo zijn want al heel lang wilde ik eens 'in retraite' gaan. Maar het kwam er tot op heden niet van. Waarom niet? Angst? Want ojee, je moet dagen lang stil zijn, stil zitten, compleet offline zijn etc. Allemaal aannames die zich in mijn bolle kop hadden genesteld. Door Agnes (want ik kende haar al een beetje), durfde ik het aan. En dus ging ook ik op avontuur: met mezelf!

Unieke locatie bij het wad
Een heel weekend lang de tijd en ruimte om tot rust te komen. Verstillen maar vooral ook genieten. Met als insteek: dichterbij jezelf te komen. En waar kan dat beter dan in een voormalig gebedshuis. De Kraak van Van Dam  is tegenwoordig een luxe logeeradres en nu is het voor drie dagen en twee nachten mijn stekkie. Het oude dorpskerkje in Oosterbierum ademt precies die sfeer uit die ik verwachtte van deze retraite. Sereen en toch ook knus. Bijna huiselijk maar dan zonder de 'drukte' van thuis. "Het is hier echt stil", aldus één van de deelnemers. En zo is het.

Stil is het ook in nabije omgeving. We zitten zo ongeveer in ‘the middle of nowhere’, in het noordwesten van Friesland, vlakbij de waddenkust. Nog een trigger voor mij om me aan te melden voor dit weekend. Ik kijk dan ook enorm uit naar de stiltewandeling die we gaan maken, Ook al ben ik een paar wandelschoenen vergeten mee te nemen...

Only vegan food

Ook de inwendige mens wordt niet vergeten. Niet onbelangrijk voor een foodie zoals ik. Agnes vroeg 'professioneel' thuiskok en fervent taartenbakster Jenneke van Jenneke's Kitchen om ons te verwennen. And so she did! En hoe tof en perfect passend bij een yoga- en meditatieretraite: alles was vegan. Van de courgette- en rode kool-quiches, de parel couscous-salade en de verse smoothies tot aan het bananenbrood, de granola en limoen-kokos cheesecake. En echt, het was verrassend lekker. (Niet voor niets besloot ik na dit weekend mee te doen aan de Vegan Challenge.) Clean food, clean body, clean mind.

Ik kan wél stil zitten!

Na het vegan ontbijt met onder andere heerlijke overnight oats “dalen we af naar de diepte in onszelf”, zoals Agnes het prachtig omschrijft. We doen een yogasessie bestaande uit ademhalingsoefeningen en sluiten af met een zitmeditatie. Allemaal ter voorbereiding op de lange wandeling die we daarna gaan maken. Agnes geeft aan dat deze meditatie een open einde heeft. Wat zoveel betekent als dat je zelf 'moet' voelen wanneer je klaar bent met mediteren. Verrassend genoeg (en dat is vooral m'n eigen bevinding) blijf ik als één van de laatsten zitten. Ik kan het dus wel, lang stil zitten. Hoewel dat niet de insteek is hier. Juist niet. Net als bij yoga gaat het vooral om dichtbij jezelf blijven. "Kijk naar wat jij nodig hebt", aldus Agnes. Oh en trouwens, in mijn hoofd was het verre van stil hoor. Dat vereist nog wel wat meer oefening.

Uren wandelen in stilte

Via de kloostertuin in het dorp lopen we door de polder richting waddendijk. Omdat het een stiltewandeling is, zonder ik me een beetje af van de rest van de groep. Puur uit zelfbescherming. Om te voorkomen dat ik tijdens het wandelen toch dingen met de anderen ga delen. Al is het maar door te fluisteren of te wijzen. Ik wil echt proberen stil te worden. Agnes geeft ons de tip om bijvoorbeeld te focussen op de natuur, daar zoveel mogelijk van te genieten. Zodat je beter op jezelf kunt afstemmen. Hoewel ze bij iedere oefening die we dit weekend doen, benadrukt: "Niks moet, niks hoeft. Alles is goed."

Het is een wandeling van zo'n 12 km maar daar merk ik weinig van. Onderweg laat ik mijn zintuigen prikkelen door wat de natuur maar ook andere omgevingsgeluiden mij brengen, De tijd vliegt voorbij. Onze zelfgemaakte lunchpakketjes eten we achter de dijk, met uitzicht op het wad en mijn geliefde Terschelling. Ik droom even weg... Heel even is het echt stil in mijn hoofd. We lopen verder en zijn halverwege de middag terug bij De Kraak van Van Dam. Het is lummeltijd. Kortom: lekker hangen, mandala's tekenen maar bovenal luieren. En dat alles nog steeds zoveel mogelijk in stilte.

Koken met Jenneke

Wanneer de kookworkshop van Jenneke eind van de middag begint, ben ik vijf hele uren stil geweest. Vijf uren! Ik. Niet praten. Not a word. Echt helemaal stil. En gek genoeg viel het fysieke aspect daarvan me niet zwaar. Het was bijna een verademing. Je beleeft alles zo anders, zo intens. Het ware verstillen, dat is pas moeilijk. Als die gedachten daarboven nou ook eens een pauze namen...

Uiteraard gaan we geheel in stijl vegan koken. Jenneke heeft een mooi menu voor ons bedacht met gerechten als wortel-gembersoep, shirazi-salade en brownie batter pie. Ze zet ons in groepjes van drie aan de slag en hoewel het wat dringen is in het keukentje van De Kraak, hangt er een prettige sfeer. Het eten is wederom heerlijk. We zijn dan ook best een beetje trots dat we zelf zo lekker én vegan hebben gekookt. We sluiten de dag af met een klankmeditatie in de St. Joriskerk hier om de hoek. Een relaxte manier om in ietwat hoger sferen en in mijn geval dromenland, te komen.

 
Hellup, we gaan mantra's zingen

Op de laatste dag beginnen we met alweer een rijk gevulde veganistische ontbijttafel. Nadat al dit lekkers wat gezakt is, doen we een lichte yogasessie. Daarna is er ruimte om nog even lekker te lummelen. Of om de mandala's die we eerder hebben getekend, door Agnes te laten 'lezen'. Ik ben heel benieuwd en vind het best wel spannend maar durf het aan. Het geeft mij nog wat extra inzichten over wie ik ben en vooral wie ik wil zijn. En dat bovenop alles wat dit weekend mij tot nu toe al heeft gebracht.

Na de lunch volgt de slotsessie. We gaan mantra’s zingen. Hellup! En ja hoor, Agnes spreekt mij (naast een aantal andere deelnemers overigens) aan om te proberen echt mee te doen. Doodeng. Ik heb echt nul zangtalent en daarnaast... nou ja, need I say more? Goed. We gaan dus zingen. Gelukkig blijkt iedereen mee te doen. Tot mijn eigen verbazing zing ik uit volle borst (niet heel luid hoor) mee met de verschillende mantra's die we zingen. Ik raak in een soort vervoering en dat voelt eigenlijk stiekem best wel goed. Een vreemde en tegelijk mooie gewaarwording. En ook, we zijn eventjes helemaal één met de hele groep.

De stem van je hart
Wat mij na alle sessies en oefeningen bijblijft is dit 'advies' van Agnes: "Luister naar de stem van je hart." Dat klinkt misschien wat zweverig maar het is eigenlijk heel simpel. Het gaat om balans. In geven en ontvangen. Hoe is jouw balans en, hoe wil je dat deze is? Waar voel jij je goed bij? Dit retraite weekend is een mooie, laagdrempelige manier om daar achter te komen. Zie het als een soort detox voor lichaam en geest. Een moment om op adem te komen. En misschien, heel misschien, krijg je hierdoor ook (weer) meer focus op wat echt belangrijk is. Voor jou.

Ik moet de overtuiging die ik voorafgaand aan dit weekend had, inmiddels ook een beetje bijstellen. “Ik ben hier niet om vrienden te maken, behalve met mezelf.” Nu denk ik: best wel bijzonder om in deze hoedanigheid heel even elkaars leven aan te raken. Eventjes verbinding te maken. Om daarna weer ieders eigen weg te gaan.

Het is goed zo…
Na de mantrasessie sluit Agnes de retraite af met een paar persoonlijke dankwoorden. Daarna volgt haast ieder van ons haar voorbeeld. Ik sla over. Het is goed zo. Is dit dan wat 'verstild zijn' is? Niet de behoefte hebben om dat wat je denkt, voelt en ervaart (continu) te moeten of willen delen. Wat fijn. Wat een rust. Al is het maar voor even...

Hieronder een fotografische impressie van het weekend. Met dank aan Thérèse Rijken Fotografie voor de prachtige beelden.

 

 

Lekker fressen in Essen

Het Ruhrgebied is waarschijnlijk niet direct het eerste wat je te binnen schiet wanneer je denkt aan een leuk dagtripje. Snap ik. Jarenlang was het één van de grootste en meest vervuilende industriegebieden van Europa. Toch vind je er verrassend veel groen en een aantal toffe steden. Zoals Essen, dat omringd wordt door onder andere Duisburg, Dortmund en Düsseldorf. En ook het wat bekendere Keulen ligt 'om de hoek'.

Wij rijden vanuit Friesland in zo'n drie uren naar Essen. Vertrek je vanuit, laten we zeggen Utrecht, dan ben je er al binnen twee uren. Nu is het altijd handig om tips van zogenaamde locals te krijgen. Wij hebben dubbel mazzel. Onze vrienden Dali en Jörg wonen in Essen. En nemen ons bij ieder bezoekje mee naar de leukste plekjes van hun stad. (Om te eten en te drinken vooral. Want daar houden zij van. En wij ook.) Ik deel er graag een paar met je. De beelden spreken voor zich...

Heerlijke huisgemaakte ijsjes en froyo's
bij Sorreli's, Frozen Yogurt & Eisbar
(met lactosevrije en vegan opties)

Het prachtige Gruga Park waar je uren kunt wandelen,
kinderen zich vermaken op de vele speelplekken,
de botanische tuin kunt bezoeken en zelfs mag barbecuen.

 Genieten van een ijskoffie (to go) of ander

lekkers van Coffee Pirates...

En als afsluiter van een perfecte dag een burger bij Tofino,
waarbij de vegetarische opties niet onderdoen
voor die met vlees (allen 100% bio-rund). Fingerlicking good!

(foto gepikt van de site van Tofino want ik was te
druk met mijn burger en m'n vingers aflikken ;))

Such is life: Op gevoel

Het einde van een jaar is altijd een mooi moment om terug te blikken. Of om vooruit te kijken. Goede voornemens te maken enzo. Maar eigenlijk past dat niet zo in mijn nieuwe (ahum) filosofie van in het moment leven. Want als je dat doet, telt alleen vandaag. Toch heb ook ik de behoefte om zo nu en dan stil te staan bij wat geweest is. Wat extra aandacht te geven aan hoogte- en dieptepunten.

Want die waren er dit afgelopen jaar wel. Poehee. Van groot geluk tot groot verdriet en alles daar tussenin. En eigenlijk allemaal net zo bijzonder. Ook wanneer het echt heel erg pijn deed. Want als er dan toch iets te leren viel... Iets heel verdrietigs kan je echt sterker maken. En in mijn geval nog dankbaarder. Het klinkt wat cliché, soft zelfs. Maar voor mij geldt echt: what doesn’t kill you, makes you stronger.

En dus gingen we verder.

Verder met ons leven. Een leven vol rijkdom (en dan niet in de geldelijke zin van het woord, en ach, wie is er ooit echt gelukkig geworden van geld alleen?), lieve vrienden en familie. Vol sociale contacten waar ik in verdrietige maar zeker ook in vrolijke tijden heel veel aan heb gehad. (Bedankt allemaal!) En met sociaal bedoel ik niet de social media. Hoewel ook daar iedereen lief voor me was hoor. Ik merk alleen dat ik meer en meer behoefte heb aan elkaar echt zien en spreken. Face to face, in plaats van Facebook.

Laat dat dan mijn goede voornemen voor 2017 zijn: echt contact maken en hebben.

In het verleden werd ik wel eens opgeslokt of negatief beïnvloed door alle ‘ruis’ om mij heen. En laat ik hier heel duidelijk over zijn. Eigen schuld dikke bult. Nobody to blame but myself. Dat liet ik zelf gebeuren. Ik durf nu te zeggen dat ik daarvan heb geleerd en dat ik er beter mee om kan gaan. Ik kijk nog steeds (ja, bij anderen dus), deel zo nu en dan dingen, zowel persoonlijk als zakelijk. Maar gedoseerd. En ja, hierin heb ik pieken en dalen. Ik ben ook maar eens mens. Geen robot.

Eigenlijk heb ik nog een goed voornemen: op mijn eigen gevoel (blijven) vertrouwen. Dat heeft me zelden in de steek gelaten. En ik kan het iedereen aanraden. Ga regelmatig bij jezelf te rade. Wat wil ik? En word ik blij van wat ik doe? Sorry. Daar ga ik weer met m’n zelfhulp-advies. Terwijl ik ook maar wat aanrommel... Ik doe dat alleen zoveel mogelijk op gevoel. En dat voelt meestal goed. Dus... Here’s to you: doe wat goed voelt!

Salted caramel notentaart

Really? Zout en caramel? Geloof me, het is een verrassend lekkere combinatie. Dat bewijst deze salted caramel notentaart die ik speciaal voor een meidenavond maakte. Of eigenlijk voor de 'morning after the night before'. Ik kan er nog veel meer over zeggen maar dit moet je gewoon zelf proeven. En oké, hij is niet zo gezond. Maar echt, it's... nee: you're worth it.

Deze notentaart kost je zo'n twee uur werk, maar dat is dan wel inclusief één uur afkoelen. En dat laatste uurtje, dat wordt het lastigste... Want wat is er lekkerder dan een vers afgebakken en dus nog warme taart? Het recept pikte ik trouwens van Chickslovefood, die er een heuse Sinner Sunday op nahouden. Ik snap dat wel. Ook wij zondigen graag op zondag.

Wat je nodig hebt
- 250 gr (biologische) roomboter
- 40 gr amandelschaafsel
- 60 gr poedersuiker
- 150 gr bloem
- 130 gr (rijst)stroop
- 100 gr lichtbruine basterdsuiker
- 300 gr gezouten, gemengde noten
- snuf (zee)zout

Hoe je het maakt

1. Verwarm de oven voor op 175 ºC
2. Omdat ik altijd een siliconen springvorm gebruik, sla ik deze stap over. Maar heb je een normale taartvorm, bekleed deze dan met bakpapier. Vet 'm desnoods ook nog in. 
3. Rooster het amandelschaafsel in zo'n 5 minuten goudbruin in een koekenpan.

4. Snijd 150 gram van de boter in stukjes en mix dit met de poedersuiker, een halve theelepel zout en de bloem in de keukenmachine tot er een deeg ontstaat.

5. Schep de geroosterde amandelen door het deeg.

6. Verdeel het deeg over de bodem van de taartvorm. Het deeg is vrij plakkerig dus gebruik hierbij bijvoorbeeld een een lepel of spatel die je telkens een beetje nat maakt.

7. Zet de taartvorm in de oven en bak de bodem in ongeveer 20 minuten.

8. Smelt de overgebleven 100 gram roomboter in een pannetje.
 Doe dit vlak voordat de bodem klaar is.
9. Voeg de basterdsuiker en de stroop toe en laat dit roerend zo’n 10 minuten op laag vuur staan. Het is de bedoeling dat het geheel wat indikt. 
10. Roer de noten door de gekaramelliseerde stroop.
 
11. Schep het karamelmengsel op de bodem van de taart. 
12. Bestrooi de taart eventueel met wat zout en bak dan nog 5 minuten.

13. Laat de taart buiten de koelkast ongeveer een uur afkoelen.

Ik geloof

Soms lacht het geluk je toe. Zomaar. Zonder dat je daar zelf iets voor hebt hoeven doen. Zo lijkt. Want ik ben ervan overtuigd dat je het geluk zelf een handje kunt helpen. Dat je dingen zogezegd naar je toe kunt trekken. “Positief denken vormt het geheim van een gelukkig leven”, aldus bestseller zelfhulpboek The Secret. En hoewel ik dus best wel geloof in de maakbaarheid van je eigen leven, denk ik ook dat de een net wat meer geluk toebedeeld krijgt dan de ander. Ben jij zo'n zondagskind of geluksvogel? Good for you.

Nu ben ik van nature positief ingesteld. Een tevreden mens ook. Jaloers of afgunstig ben ik niet en het glas is bij mij altijd halfvol. En als het dan toch even wat minder gaat, ben ik de eerste die mezelf een schop onder de kont geef. Maar, uiteraard geldt voor mij net als voor ieder ander dat je niet overal controle op hebt. Gelukkig maar want dan zou het nog saai worden. Ik denk echter wel dat je veel meer kunt dan je denkt.

Ik ben eigenlijk best wel een realistisch en pragmatisch persoon. Je zou kunnen denken dat spiritualiteit niet aan mij besteed is. Niets is minder waar. Ik geloof juist heel graag dat er meer tussen hemel en aarde is. En dan heb ik het niet over een God of ander almachtig figuur. Ik heb het over bovennatuurlijke krachten. Zaken die je niet kunt verklaren. Is het toeval, een kwestie van geluk of is iets voorbestemd? Zelf geloof ik graag in iets hogers. Dat er bepaalde energieën –  entiteiten misschien zelfs – om ons heen zweven die invloed uitoefenen op ons leven. Op wat voor manier dan ook. Ergens vind ik dat een beetje spannend en soms zelfs eng. Aan de andere kant stelt het me gerust. Dat er meer is. Meer dan wat je met het blote oog kunt zien. Meer dan wat je, al dan niet wetenschappelijk, kunt verklaren.

Ook al geloof ik dan niet in de klassieke zin van het woord, ik ben wel bijgelovig. Ik wil gewoon graag geloven dat een klavertje vier geluk brengt. Dat het helpt wanneer je iets afklopt. Ook al is dat op gelakt hout en telt het dan eigenlijk niet. Maar ja, wat doe je met al die bijgeloven die juist onheilspellend zijn en veel ellende beloven? Niet onder een ladder door lopen is niet zo moeilijk. Net als een paraplu niet binnenshuis openen. Een spiegel niet in diggelen laten vallen of een zwarte kat negeren die door je blikveld loopt, dat wordt wat lastiger...

Toch heb ik een steevast geloof in bijgeloof. Zo geloof ik graag – met heel m'n hart zelfs – dat die ooievaar die laatst een hele nacht lang op de lantaarnpaal voor ons huis zat, ons iets moois gaat brengen. Maar, mocht deze geluksdrager niet doen waar hij bekend om staat, no worries. Want het grootste geluk, dat heb ik al.

Deze column verscheen op 15 oktober 2016 in huis-aan-huiskrant De Stienser.

Proef Zeeland in één dag

 

Afgelopen zomer was ik voor het eerst in mijn leven in Zeeland. Op het eiland Walcheren om precies te zijn. Wat een rust daar... Weids ook, nog meer dan hier in het noorden van Friesland. En hoewel het er grotendeels plat is en dus heel Hollands, voelde het toch een beetje buitenlands aan. Maar misschien kwam dat ook omdat we vakantie vierden... We verbleven een week op het Zeeuwse eiland Walcheren en bezochten onder andere provinciehoofdstad Middelburg, badplaats Domburg en het pittoreske Veere.

Op een mooie zonnige zomerdag huurden wij een fiets in Vrouwenpolder, waar wij kampeerden. Onze eerste stop was ook gelijk hier, bij Atelier de Bruijne Beer. Eigenaresse Lilian de Bruijn was net aan het demonstreren hoe je glaskralen brandt. Ik trakteerde mijzelf daarna op een unieke glasgeblazen ring en ook Lena mocht er eentje uitkiezen.

Onze fietstocht vervolgde richting Domburg, een etappe van bijna tien kilometer. Een prachtige route waarbij we door bos en duin fietsten. Domburg bleek een gezellig drukke plek maar wel wat toeristisch. Nu hangen wij soms ook graag de toerist uit dus hop, naar het strand. En die Zeeuwse stranden... wat een ruimte ook hier. Deed me denken aan mijn geliefde Terschelling.

Na een een lekkere strandwandeling vervolgden wij onze tocht. Die voerde naar Zuivelhoeve Aagtekerke, waar Lena zich uitleefde op de trampoline en wij een stuk boerenkaas kochten. Nu fietsten wij daarna rustig terug naar de camping, maar als je een echte bikkel bent... fiets je door naar Middelburg. Dat is dan nog zo'n tien kilometer. Wij pakten op een andere mooie dag heel lui de auto maar goed, het was dan ook vakantie.

Wij verkenden Middelburg deels per paard en wagen. Je kunt ook een stadswandeling met gids maken. En pak eens een zijstraatje, laat de grote markt even achter je, en verdwaal een beetje. Een paar highlights dan. De beroemde Lange Jan en bijbehorende 12-eeuwse Abdij. De Vismarkt, volgens kenners het mooiste pleintje van de stad. De Drvkkery vind ik echt een must. Wachtend op een verse Zeeuwse bolus, neus je relaxt rond tussen de boeken en tijdschriften. Nog zo'n relaxte plek is Robuust, aan de markt. Voor koffie, vinyl en... een knipbeurt.

Energie over? Spring op de fiets richting Veere, dat op een half uurtje fietsen van Middelburg ligt. Dit van oudsher machtige handelsstadje ligt aan het Veerse meer. Dwaal rond door de oude straatjes en proef wat van de sfeer uit andere tijden. Ik sloot een perfecte zomerdag af met een verse oester...

Maandag mijmerdag...

"Dreamer, you know you are a dreamer. Well can you put your hands in your head, oh no!"

Dromen. Grote of kleine. Iedereen heeft ze. Net als plannen. Die heb ik vaak. En veel. Ook voor deze blog. Die plannen geven me energie, maken me enthousiast en vrolijk. En tegelijkertijd rusteloos... Daarbij, ik heb helaas niet altijd ruimte en tijd om die mooie hersenspinsels uit te voeren. En dus loop ik net na de start van deze blog eigenlijk alweer een beetje achter de feiten aan. Zucht.

Oké. Pull yourself together! Ik ga het proberen goed te maken. Met mezelf vooral. Want ik vind dit leuk. Kost me dus geen moeite. Wel tijd. Die ik eerst moet inplannen. En dan komt het aan op het daadwerkelijke doen.

Aan inspiratie en ideeën geen gebrek. Zo heb ik nog tig DIY-projecten op de plank liggen. En eerlijk? Als ik kon, zou ik al mijn dagen vullen met zelf kleding maken, taarten bakken, knutselen met m'n dochter, slingers maken, weven, tekenen etc. etc. Maar die luxe heb ik nu even niet. Ik heb net een soort van mini-sabbatical achter de rug. Die me overigens enorm veel nieuwe energie heeft gebracht. En ruimte. In m'n hoofd dan vooral.

Terug naar mijn blog en alle grootse plannen die ik daarvoor heb. Te beginnen met vandaag. Een dag die ik graag bombardeer tot maandag mijmerdag. Voor mezelf en voor wie wil en daar behoefte aan heeft. Half uurtje ofzo. Maak een korte wandeling en laat je gedachten even de vrije loop. Maar pas op. Ga niet zitten malen. (Da's mijn valkuil namelijk.) Laten we vooral dagdromen. Want een beetje dromen mag best. En daarna: hoppatee, aan de slag ermee. Grote of kleine. Chase your dreams.


PS: ik worstel al jaren met drukte in mijn hoofd en kan daar steeds beter mee omgaan. Lees over mijn Mindful mess, in de blog die ik een tijd terug schreef voor ZIJ Magazine.

Je eigen ding doen

Bloggen en columns schrijven vind ik eigenlijk het allerleukste. Net als moeder zijn. Vind ik helemaal te gek. Maar voor beide geldt: vrijwilligerswerk. En toch, ook al verdien ik er m'n brood niet mee, ik word er wel blij van. And isn't that the whole point? Dacht ik. Mijn column voor huis-aan-huiskrant de Stienser bijvoorbeeld, vind ik echt leuk om te doen. Niet alleen omdat ik complete vrijheid krijg in hoe en wat ik schrijf. Ook omdat het me aan het schrijven houdt. Soort van stok achter de deur. (Misschien ook eens onderzoeken waarom ik die nodig heb...)

Nu doe ik het meeste schrijfwerk in opdracht van. Oftewel: de klant is koning. Meestal dan. En dat is gelijk de uitdaging voor mij als tekstschrijver. Maar even eerlijk. Helemaal je eigen ding kunnen en mogen doen... Dat wil toch iedereen?

Benieuwd naar mijn column? Je kunt 'm online lezen op Verwoord In Beeld, mijn zakelijke website. Hieronder alvast een tipje van de sluier.

"Je hebt van die dagen waarop je denkt: alles gaat op de automatische piloot. Routine noemen ze dat ook wel. Op zich niets mis mee. Beetje rust, reinheid en regelmaat zeg maar. Hoewel die reinheid mij grotendeels gestolen kan worden. Mijn kostbare tijd verdoe, eh, besteed ik graag aan andere dingen. Leuke(re) dingen. Regelmaat dan. Kan ook handig zijn. Vooral met kinderen. Hoewel er altijd ruimte moet blijven voor spontaniteit. Toch maar even inplannen dan. Dusss…"