Such is life: Together alone

It’s the small things. De kleine dingen. Daar word ik vaak het gelukkigst van. Hoewel ik ook heus best wel graag de jackpot zou willen winnen. Kom op. Ik ben ook maar een mens. Maar over het algemeen kan ik heel blij worden van simpele dingen. Zoals een verse bos bloemen. Al dan niet cadeau gedaan aan mezelf of door een ander. Want je mag jezelf ook best wat gunnen. Geluk hoeft niet af te hangen van de ander. Toch laat ik mezelf nog wel eens van de wijs brengen op dat vlak.

Dan is de spreekwoordelijke grens bereikt, en ben ik ineens snel geïrriteerd. Reageer ik bot en boos op heel simpele vragen of kwesties. En laat ik mijn gemoedstoestand dus afhangen van die ander. Die ook gewoon zijn of haar ding doet en voelt. En vaak helemaal niet bewust is van zijn of haar invloed op mij. Dat zou ook niet moeten. Dat we ‘last’ hebben van elkaars zijn of handelen.

Toch blijkt het nog best lastig te zijn om altijd maar op een goede, gezonde, leuke, respectvolle – zeg maar normale – manier met elkaar om te gaan. Het is ook niet niks. Dat je 24/7 met elkaar probeert samen te leven, zoals wij met ons mini-gezinnetje van drie doen. Dat vergt liefde, geduld, respect voor elkaar, elkaar (letterlijk en figuurlijk) de ruimte geven, geduld, humor (heul veul van dat) en, een flinke dosis incasseringsvermogen. Oh en had ik geduld al genoemd? Extra veel van dat laatste. Vooral met een pittige kleuter in huis. Die van vier dus.

Soms denk ik dat een lat-relatie zo gek nog niet is. Een groot huis met allebei onze eigen space – van keuken en badkamer tot het slaapgebeuren - en ergens in het midden een gemeenschappelijke plek. Waar we met z’n drietjes kunnen samenkomen. Wanneer we daar zin in hebben. Ik denk dat zelfs die peuter van vier dat wel kan waarderen. “Mama, laat me maar even met rust. Ik wil even m’n eigen ding doen.” Oké. Slik...

Strekking van dit verhaal. Samenleven is leuk maar soms best lastig. Dat betekent niet dat we het niet doen. Dat we het niet proberen. Kijk om je heen. De meeste mensen leven toch op de ‘klassieke’ manier samen. Respect daarvoor. Want nogmaals, het is niet altijd makkelijk. Daarom ben ik ook heel erg voor – en ik heb er vast eerder over gepredikt – zogenaamde me-time. (Sorry voor de term. Ook ik krijg er een beetje jeuk van, maar ikke-tijd klinkt ook niet lekker wel?) Even op adem komen met alleen jezelf.

En zo ontstond ineens toch nóg een goed voornemen: vaker tijd vrijmaken voor me, myself and I.

Hoe ik deze ‘vrije tijd’ ga invullen? Waarschijnlijk met veel fröbelen, naaien en meer van suks voor de creatieve geest. Maar zeker ook aandacht voor het fysieke. Want dat verdient mijn dierbare lichaam echt. Het is mijn grootste goed. Daarom ook wens ik jou voor 2017 en alle jaren daarna vooral enorm veel goede gezondheid.

Chocoladebrownie

Eigenlijk is het overbodig om het woord chocolade voor brownie te zetten. Wist ik ook niet hoor maar een klassieke brownie heeft als hoofdingrediënt chocolade dus tja, klinkt best logisch. Andere kenmerken: compact (kloenk!) en soms wat kleverig (fudgy). Vreemd trouwens dat ik nog nooit een echte brownie heb gemaakt. Ik, de vrouw die haar Tony's verstopt voor manlief, paniekerig word als 'het bruine goud' op is, en een dochter van vier heeft die inmiddels ook verslaafd is.

Ik maakte ooit wel eens een 'nepbrownie'. Zo eentje uit een pakje. Maar heb je eenmaal een versgebakken chocobrownie gegeten, there's no way back. En dus was het hoog tijd om zelf een brownie te maken. Of eigenlijk brownies, want ik maakte gelijk voor een heel weeshuis. Hè, wat vervelend.

Nu dan. Het recept. Niks niet zelf bedacht, gewoon eerlijk gestolen. Maar het is wel echt een 'winner' deze. My oh my. En ik ben natuurlijk verre van objectief maar ik heb van tenminste twee onafhankelijke (ahum) personen gehoord dat mijn... correctie, deze brownie niet te versmaden is. Just saying. Oh en niks geen goed zoet dit keer. Gewoon hard core suiker en choco.

Wat je nodig hebt
- brownie taartvorm, rechthoekige ovenschaal of bakplaat
- 50 gram bloem
- 50 gram cacao
- 180 gram roomboter
- 180 gram pure chocolade
- 200 gram witte chocolade
- 250 gram witte basterdsuiker
- 50 ml verse slagroom
- 3 eieren
- mespuntje zout

Hoe je het maakt

• Verwarm de oven voor op 180 ºC
• Doe boter, slagroom, pure chocolade en een mespuntje zout in een steelpan. Zet deze op een laag pitje. Roer zachtjes tot alles gesmolten is. Zorg ervoor dat het een glad geheel wordt. Laat het daarna even afkoelen.
• Mix de eieren en suiker in ongeveer drie minuten romig. Dit kan met een handmixer.
• Voeg de bloem en cacao toe en mix kort door elkaar met je mixer. Gebruik je een elektrische mixer, zet deze dan op de laagste stand.
• Spatel het chocolademengsel door het mengsel.
• Hak de witte chocolade in stukjes en spatel door het beslag.
• Bedek je brownievorm, bakplaat of ovenschaal met een laagje bakpapier. Zo kun je de brownie straks makkelijker uit de vorm tillen.
  
• Giet het beslag in de vorm, schaal of op de bakplaat.
• Laat de brownie in ongeveer 35 minuten gaar worden.
• Tip: snijd de brownie pas aan wanneer deze helemaal is afgekoeld. (Ja, dat kostte mij ook wat geduld. Maar het is 't waard.) Bewaar de brownie in de koelkast. Zo blijft 'ie van binnen ook lekker zacht.

Such is life: Op gevoel

Het einde van een jaar is altijd een mooi moment om terug te blikken. Of om vooruit te kijken. Goede voornemens te maken enzo. Maar eigenlijk past dat niet zo in mijn nieuwe (ahum) filosofie van in het moment leven. Want als je dat doet, telt alleen vandaag. Toch heb ook ik de behoefte om zo nu en dan stil te staan bij wat geweest is. Wat extra aandacht te geven aan hoogte- en dieptepunten.

Want die waren er dit afgelopen jaar wel. Poehee. Van groot geluk tot groot verdriet en alles daar tussenin. En eigenlijk allemaal net zo bijzonder. Ook wanneer het echt heel erg pijn deed. Want als er dan toch iets te leren viel... Iets heel verdrietigs kan je echt sterker maken. En in mijn geval nog dankbaarder. Het klinkt wat cliché, soft zelfs. Maar voor mij geldt echt: what doesn’t kill you, makes you stronger.

En dus gingen we verder.

Verder met ons leven. Een leven vol rijkdom (en dan niet in de geldelijke zin van het woord, en ach, wie is er ooit echt gelukkig geworden van geld alleen?), lieve vrienden en familie. Vol sociale contacten waar ik in verdrietige maar zeker ook in vrolijke tijden heel veel aan heb gehad. (Bedankt allemaal!) En met sociaal bedoel ik niet de social media. Hoewel ook daar iedereen lief voor me was hoor. Ik merk alleen dat ik meer en meer behoefte heb aan elkaar echt zien en spreken. Face to face, in plaats van Facebook.

Laat dat dan mijn goede voornemen voor 2017 zijn: echt contact maken en hebben.

In het verleden werd ik wel eens opgeslokt of negatief beïnvloed door alle ‘ruis’ om mij heen. En laat ik hier heel duidelijk over zijn. Eigen schuld dikke bult. Nobody to blame but myself. Dat liet ik zelf gebeuren. Ik durf nu te zeggen dat ik daarvan heb geleerd en dat ik er beter mee om kan gaan. Ik kijk nog steeds (ja, bij anderen dus), deel zo nu en dan dingen, zowel persoonlijk als zakelijk. Maar gedoseerd. En ja, hierin heb ik pieken en dalen. Ik ben ook maar eens mens. Geen robot.

Eigenlijk heb ik nog een goed voornemen: op mijn eigen gevoel (blijven) vertrouwen. Dat heeft me zelden in de steek gelaten. En ik kan het iedereen aanraden. Ga regelmatig bij jezelf te rade. Wat wil ik? En word ik blij van wat ik doe? Sorry. Daar ga ik weer met m’n zelfhulp-advies. Terwijl ik ook maar wat aanrommel... Ik doe dat alleen zoveel mogelijk op gevoel. En dat voelt meestal goed. Dus... Here’s to you: doe wat goed voelt!

Salted caramel notentaart

Really? Zout en caramel? Geloof me, het is een verrassend lekkere combinatie. Dat bewijst deze salted caramel notentaart die ik speciaal voor een meidenavond maakte. Of eigenlijk voor de 'morning after the night before'. Ik kan er nog veel meer over zeggen maar dit moet je gewoon zelf proeven. En oké, hij is niet zo gezond. Maar echt, it's... nee: you're worth it.

Deze notentaart kost je zo'n twee uur werk, maar dat is dan wel inclusief één uur afkoelen. En dat laatste uurtje, dat wordt het lastigste... Want wat is er lekkerder dan een vers afgebakken en dus nog warme taart? Het recept pikte ik trouwens van Chickslovefood, die er een heuse Sinner Sunday op nahouden. Ik snap dat wel. Ook wij zondigen graag op zondag.

Wat je nodig hebt
- 250 gr (biologische) roomboter
- 40 gr amandelschaafsel
- 60 gr poedersuiker
- 150 gr bloem
- 130 gr (rijst)stroop
- 100 gr lichtbruine basterdsuiker
- 300 gr gezouten, gemengde noten
- snuf (zee)zout

Hoe je het maakt

1. Verwarm de oven voor op 175 ºC
2. Omdat ik altijd een siliconen springvorm gebruik, sla ik deze stap over. Maar heb je een normale taartvorm, bekleed deze dan met bakpapier. Vet 'm desnoods ook nog in. 
3. Rooster het amandelschaafsel in zo'n 5 minuten goudbruin in een koekenpan.

4. Snijd 150 gram van de boter in stukjes en mix dit met de poedersuiker, een halve theelepel zout en de bloem in de keukenmachine tot er een deeg ontstaat.

5. Schep de geroosterde amandelen door het deeg.

6. Verdeel het deeg over de bodem van de taartvorm. Het deeg is vrij plakkerig dus gebruik hierbij bijvoorbeeld een een lepel of spatel die je telkens een beetje nat maakt.

7. Zet de taartvorm in de oven en bak de bodem in ongeveer 20 minuten.

8. Smelt de overgebleven 100 gram roomboter in een pannetje.
 Doe dit vlak voordat de bodem klaar is.
9. Voeg de basterdsuiker en de stroop toe en laat dit roerend zo’n 10 minuten op laag vuur staan. Het is de bedoeling dat het geheel wat indikt. 
10. Roer de noten door de gekaramelliseerde stroop.
 
11. Schep het karamelmengsel op de bodem van de taart. 
12. Bestrooi de taart eventueel met wat zout en bak dan nog 5 minuten.

13. Laat de taart buiten de koelkast ongeveer een uur afkoelen.

Winactie: dromenvanger

Ja ja, een echte officiële winactie. Mijn eerste, en ik moet bekennen... ik vind het gewoon een beetje spannend. Is het te winnen item - de dromenvanger op bovenstaande foto - wel tof genoeg? Reageert er wel iemand op mijn winactie? Zijn er überhaupt mensen die mijn blog lezen?

No panic. Ook dit pak ik aan zoals zo'n beetje alles in mijn leven. Dus... Vind je het leuk om mee te doen? Go your gang. Geen zin om te reageren? Ook goed. Maar ik beloof je, het kost je haast geen moeite.

Hoe je deze dromenvanger wint
Heel simpel. Stuur een berichtje naar mij via info@femkejaarsma.nl of plaats een reactie onder deze blog. Reageren mag ook op mijn Facebookpagina of Instagram. Uit alle reacties kies ik de leukste. En ik ben het enige jurylid dus je kunt me paaien tot en met. Zonder gekheid. Moge de beste winnen!

Scones

Wanneer ik voor het eerst een scone at, weet ik niet meer. Het is in ieder geval jaren geleden. Er staat me nog wel iets bij van een Engels hotelontbijt... Scones zijn dan ook erg populair in het Verenigd Koninkrijk, maar het kleine 'broodje' komt oorspronkelijk uit Schotland. Wanneer je suiker aan het recept toevoegt, noem je het trouwens cake. Daarom zijn scones zowel geschikt voor bij het ontbijt als bij bijvoorbeeld een high tea.

Zo bedacht ik onlangs tijdens een relaxt weekend dat ik scones wilde gaan maken. Altijd afwachten hoe zo'n experiment uitpakt. Hoewel dit eigenlijk niet zo'n spannend recept is. En dus waren mijn zoete broodjes best geslaagd. Maar let op. Scones hebben een nogal vaste structuur en zijn vrij droog van smaak. Lekker besmeren met een fijn jammetje of zoals de Engelsen doen, met clotted cream, een soort roomkaas.

Scones zijn heel makkelijk om te maken en je hebt snel resultaat. Have a real nice weekend!

Wat je nodig hebt
[voor 8 - 10 scones]
- 450 gr (tarwe)bloem
- 125 gr koude roomboter in blokjes
- 1 zakje bakpoeder (onmisbaar!)
- 50 gr poedersuiker
- ca 150 ml (karne)melk
- snuf zout

Hoe je het maakt

1. Verwarm de oven voor op 220 ºC
2. Doe alle ingrediënten behalve de (karne)melk in een kom.  Meng kort maar wel goed zodat boter en bloem grove korrels worden.
3. Doe de (karne)melk erbij en kneed tot een samenhangende deegbal ontstaat.
4. Bestuif het aanrecht of een snijplank met wat bloem. Rol de deegbal uit tot een plak van zo'n 2 cm.
5. Steek uit de plak de scones. Dat kun je bijvoorbeeld met een glas doen. Ga door tot het deeg op is.
6. Bestrijk de scones met wat melk en leg ze op met wat bakpapier op de bakplaat.
7. Bak de scones in ongeveer 15 minuten gaar. Ze moeten goed rijzen en goudbruin worden. 
8. Laat even afkoelen en serveer dan bijvoorbeeld met jam of room.

 

DIY: papieren kerstboompjes

De kunst van het vouwen van papier. Origami dus. Eigenlijk ben ik er altijd een beetje huiverig voor geweest. Waarom? Waarschijnlijk omdat ik dacht dat het best wel ingewikkeld was. Terwijl de definitie van origami juist is dat je met een beperkt aantal vouwen van alles en nog wat kunt maken. Het is de combinatie van deze vouwen die allerlei complexe ontwerpen mogelijk maakt. Kijk, en daar zit het 'm denk ik. In het woordje complex.

Ik hou namelijk heel erg van smart & easy. DIY's die niet al te moeilijk zijn, waarmee je snel resultaat hebt. Gelukkig is daar dan Pinterest. En daar vond ik een origami DIY die zelfs ik snap. Oké, na één mislukte eerste poging dan. Maar goed. Ik maakte dus papieren kerstboompjes. 

Hieronder mijn uitleg in beelden. Ik hoop dat je er iets van begrijpt. Het blijft voor mij een soort hogere wiskunde dat origami... Oh en mocht je er (ook) niet meteen uit komen, bekijk dan gewoon dit instructiefilmpje.  

Wat je nodig hebt
- vouwpapier (vierkant of rechthoekig en dan op maat knippen)
- schaar
- evt transferlijm (bijvoorbeeld Mod Podge) of hobbylijm & glitterpoeder

Hoe je het maakt
Je begint met een vierkant vouwpapiertje dat je naar de punten toe dubbel vouwt...